De Nebbio (" U Nebbiu " in het Corsicaans) is één van de mooiste en één van de
meest vruchtbare regio's van het departement Haute-Corse, en is gelegen ten westen
van de Cap Corse en ten oosten van de Balagne. Zij dankt haar naam aan de
eeuwige strijd in de lucht die haar vallei in de winter en soms zelfs in de zomer in
dikke mist hult (nebbiu= mist)
Geografisch is de Nebbiu omringt door een machtige cirkel van bergen, beginnend vanuit het noordoosten met de hoogste toppen van de Cap Corse, waaronder de
Monte Stello (1307m), richting het zuiden de Serra di Pigno (960m) en de Monte
A Torra (852m) die tevens als grens dienen tussen de regio en de agglomeratie van Bastia; ten zuiden, de Cime di Taffoni (1117m) en de Cima di Tanaria (1224m) waarachter de lage vallei van Golo rivier ligt. Dan komt de massieve en hoge Tenda
met de 1535 hoge Monte Asto, die de Nebbiu scheidt van de vallei van L'Ostriconi.
In het Centrum van deze cirkel ligt het vlakke landschap van de Conca d'Oru die besproeit wordt door de Aliso en haar zijriviertjes. De Bevinco rivier, waarvan de
bron ook in de Nebbiu ligt wordt in de "Etang"(meer) van Bastia geloosd.
De dorpen van de Nebbiu zijn tegen de berghellingen gebouwd, en lijken net hoge vuurtorens. Iedere dag genieten de inwoners van de mooie panaroma's. Het hoogste
dorp is Rutali, die zich verschuilt achter een kastanjebos. De buur van Rutali is het
dorp Muratu, vroeger erg druk door de fameuze ezelpaden tussen beide dorpen. De hedendaagse wegen kruisen elkaar nu iets lager, bij de Col van San Stefano,
vanwaar men twee zeeën kan zien. In het oosten de Tyrrheense Zee en ten westen
de Ligurische Zee (beide onderdeel van de Middellandse Zee).
Als men bij de Col van San Stefano links aanhoudt komt men langs een aantal
dorpen. Eerst komt Vallecalle, dan na een paar kilometer Rapale, en even verderop Pieve. U ontdekt daarna Sorio waar de huizen gebouwd zijn op de bergpieken, even verderop San Gavinu en Santu Pietru. Dit dorp is letterlijk tegen de bergwanden van
de Tenda geplakt. De weg gaat daarna door, snijdt een stukje aan van de Desert des Agriates, alvorens aan te komen in het mooie en pittoreske Saint Florent. Vroeger
werd Saint Florent gemeden door de stank van de moerassen , maar vandaag de dag
is het een respectabel toeristisch havendorp geworden, met een st Tropez tintje.
Men laat nu St Florent links liggen (dit is de weg die naar Bastia gaat, via de Col
van Teghime en de dorpjes Patrimonio en Barbaggio.) en houdt rechts aan, u bent nu
in de Aliso valei en u gaat richting de agglomeratie van Oletta, een dorp dat is opgebouwd in lagen tot aan Poggio d'Oletta. Als u doorrijdt treft u het laatste dorpje
aan en dat is Olmeta. De cirkel is nu rond.
Historisch gezien heeft de Nebbiu al vroeg mensen aangetrokken, tenminste vanaf
het Neolistische tijdperk. En zij hebben hun stempel achtergelaten zoals de nog
vele dolmens en menhirs in deze regio bewijzen. Dit grote bassin met haar opening
naar de zee, was vooral hierdoor een makkelijke prooi voor de vele invasies die
Corsica door haar gehele geschiedenis heeft gekend. Dit dwong de lokale bevolking
te vluchten naar de hoge bergen in de omgeving.
Het is tijdens de Pisaanse bezetting (van 1077 tot 1284), een korte periode van
vrede, dat de verschillende kathedralen zoals de Santa Maria Assunta, vlakbij Saint Florent, de Saint Michel van Murato net voor het binnenkomen van Murato, en de
San Nicolao de Pieve, met haar bijnaam " Chiesa Nera " (" de zwarte kerk ")
gebouwd zijn.Meer weten over de Nebbiu: Klik hier

Adopteren-Barbara Furtuna Holland Tour-Webshop-Algemene Informatie